چکیده ندارد

مقدمه: یکی از مشکلات افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه، گرایش به یادآوری مواد مربوط به آسیب و مشکل در بازیابی وقایع اختصاصی است. هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر بخشی آموزش اختصاص سازی حافظه سرگذشتی بر نشانه های استرس پس از سانحه در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه شهر اصفهان بود. روش: این پژوهش یک پژوهش نیمه تجربی و طرح آن از نوع پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش جانبازان بستری در بیمارستان شهید رجایی شهر اصفهان در سال 1395 بود. از بین آن ها 30 نفر مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار پژوهش فهرست نشانه های اختلال پس از ضربه بود. ابتدا از افراد هر دو گروه پیش آزمون به عمل آمد و سپس گروه آزمایش (15نفر) به مدت 7 جلسه گروهی 2ساعته تحت آموزش برنامه آموزش اختصاصی سازی حافظه سرگذشتی (MEST) قرار گرفت. پس از پایان برنامه آموزش نیز از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. سپس داده ها با روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل، آموزش اختصاصی سازی حافظه موجب کاهش نشانه های اختلال استرس پس از سانحه شد(05/0P<). نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش آموزش مبتنی بر بهبود و اصلاح حافظه سرگذشتی می تواند به عنوان مداخله ای مهم در پیشگیری و درمان نشانه های اختلال استرس پس از سانحه، در کنار درمان های رایج به کار گرفته شود.

1مقدمه: نقش فعال سازی سیستم ایمنی در اختلالات روانپزشکی در دو دهه گذشته توجه قابل توجهی را به خود جلب کرده است و به آغاز دوره جدیدی برای درمان بیماری های روانپزشکی تبدیل شده است. التهاب عصبی به عنوان یک مکانیسم کلیدی در شروع و پیشرفت بیماری های مختلف تخریب کننده عصبی، از جمله بیماری آلزایمر، بیماری پارکینسون و مولتیپل اسکلروزیس، شناخته شده است. علاوه بر این، التهاب مزمن ناشی از سلول های ایمنی، به ویژه میکروگلیا، نقش مهمی در بسیاری از بیماری های روانپزشکی مانند اوتیسم، استرس مزمن، اختلالات اضطرابی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) ایفا می کند. مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده اند که PTSD به طور قابل توجهی با افزایش خطر ابتلا به بیماری هایی که با اختلال تنظیم ایمنی و التهاب عصبی مزمن مشخص می شوند، مرتبط است، که اغلب توسط فعال سازی میکروگلیا و تولید بیش از حد سیتوکین های التهابی القا می شوند. در این راستا، چندین مطالعه گزارش داده اند که افراد مبتلا به PTSD در مقایسه با افراد سالم، سطوح بالاتری از نشانگرهای پیش التهابی مانند اینترلوکین-1 بتا، اینترلوکین-6، فاکتور نکروز تومور آلفا و پروتئین واکنشگر C را نشان می دهند. التهاب عصبی نه تنها با PTSD مرتبط است، بلکه ممکن است نقش مهمی در پاتوژنز و پاتوفیزیولوژی آن نیز داشته باشد. میکروگلیا، به عنوان سلول های ایمنی ذاتی در مغز، نقش مهمی در حفظ هومئوستاز سیستم عصبی مرکزی ایفا می کنند. با این حال، فعال سازی بیش از حد میکروگلیاهای نوروتوکسیک منجر به التهاب عصبی شده و در نتیجه به بافت سالم مغز آسیب می رساند. در نتیجه، درک عملکرد میکروگلیا یک مسیر امیدوارکننده برای درمان اختلالات روانپزشکی، مانند PTSD، فراهم می کند. نتیجه گیری: این مقاله مروری به شرح نقش پاتوفیزیولوژی میکروگلیا در ایجاد و پیشرفت PTSD، با تمرکز بر مکانیسم های التهاب عصبی، می پردازد.

هدف از این مقاله اشاره به مقولاتی است که از ماهیت روسپیگری نشات می گیرد. مهمترین سوال مورد بحث این است که آیا روسپیگری صرفا یک شغل است و یا تجاوز و تعدی به حقوق بشر محسوب می شود؟از دیدگاه مولفان مقاله، روسپیگری یک عمل خشن و وحشیانه نسبت به زنان است. این عمل ماهیتا موجب صدمه و آسیب به فردی می شود که روسپی قلمداد شده است. طی مصاحبه با 475 روسپی (زن، مرد، و وارونگی خواه (Transgendered در پنج کشور (آفریقای جنوبی، ایالات متحده امریکا، ترکیه، تایلند، زامبیا) و ارایه پرسشنامه ای حاوی دو سری پرسش در مورد وجود سابقه کنونی یا قبلی خشونت فیزیکی و جنسی و امکانات لازم برای ترک روسپیگری، علایم و نشانگان اختلالات استرس پس از سانحه (PTSD) در این افراد بررسی و ارزیابی گشت.یافته ها، خشونت قابل ملاحظه ای در زندگی تمام افرادی که در حال حاضر یا قبلا روسپیگری می کردند، نشان دادند. در هر پنج کشور، 73 درصد حملات فیزیکی، 62 درصد تجاوز به عنف و 67 درصد ملاکهای تشخیص PTSD را در طی روسپیگری تجربه کرده بودند. و به طور متوسط 92 درصد مایل به ترک عمل روسپیگری بودند. این مطالعه مساله نژادی و محل روسپیگری (خیابان، روسپی خانه، مراکز تلفنی، ...) را در نظر گرفته بود و علیرغم محدودیت در انتخاب نمونه، یافته ها حاکی از آن بود که صدمات روسپیگری وابسته به فرهنگ (Culture - bound) نیست و به همین دلیل عمل روسپیگری به عنوان یک عمل خشونت بار و تعدی به حقوق بشر مورد بحث قرار گرفت.

1مقدمه: از مشکلات شایع در نوجوانان دارای علائم استرس پس از سانحه، اضطراب است که موجب به وجود آمدن پیامدهای منفی متعددی برای این افراد می­شود و نیاز به مداخلات درمانی دارد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر علائم استرس پس از سانحه و اضطراب در نوجوانان دارای علائم استرس پس از سانحه انجام شد. روش : پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با پیش ­آزمون و پس ­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه مراجعین 13 تا 18 ساله دارای علائم استرس پس از سانحه به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران در سال 1403 بود. از بین آن­ها تعداد 30 نفر با روش نمونه­ گیری در دسترس انتخاب و به­ صورت تصادفی و با روش قرعه ­کشی در دو گروه آزمایش و کنترل (15 نفر در گروه آزمایش و کنترل) جایگزین شدند. افراد حاضر در گروه آزمایش درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما (12 جلسه) و هر هفته یک جلسه و به مدت 60 دقیقه دریافت نمودند. از پرسشنامه­ های علائم اختلال استرس پس از سانحه (1988) و  اضطراب بک (1988) استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ­ها از تحلیل کوواریانس تک متغیری با نرم افزار SPSS نسخه 25 استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر کاهش علائم استرس پس از سانحه و اضطراب در مرحله پس آزمون موثر بود (0/01p <). نتیجه گیری: با توجه به یافته­ ها استفاده از درمان شناختی رفتاری متمرکز بر تروما بر کاهش علائم استرس پس از سانحه و اضطراب در نوجوانان دارای علائم استرس پس از سانحه به روانشناسان و مشاوران توصیه می­شود.

اهداف: در ایران گروه قابل توجهی از رزمندگان و جانبازان از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رنج میبرند. تلاش های زیادی برای ارزیابی انواع درمان های روان شناختی در این زمینه صورت گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مدیریت استرس بر کاهش استرس ادراک شده در جانبازان مبتلا به PTSD انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل در سال 97-1396، تعداد 22 نفر از جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه بستری شده در بیمارستان ایثار شهر اردبیل با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (11 نفر) و کنترل (11 نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها مقیاس استرس ادراک شده و مقیاس اختلال استرس پس از سانحه می سی سی پی بود. بیماران گروه آزمایش به مدت 10جلسه تحت آموزش مدیرت استرس به شیوه شناختی-رفتاری قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار SPSS 21، با استفاده از آزمون های تحلیل واریانس تک متغیری و چندمتغیری صورت گرفت. یافته ها: در مرحله پس آزمون تفاوت معنی داری بین نمرات استرس ادراک شده و علایم PTSD دو گروه مشاهده شد و آموزش مدیریت استرس باعث کاهش استرس ادراک شده و علایم PTSD در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه در گروه آزمایش شد (0. 001=p). نتیجه گیری: آموزش مدیریت استرس، بر کاهش استرس ادراک شده و علایم PTSD در جانبازان مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه موثر است.

مقدمه: اختلال استرس پس از سانحه یکی از فراگیرترین اختلالات پس از وقوع حوادث آسیب زا است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی شفقت درمانی بر بهبود علایم اختلال استرس پس از سانحه انجام شد. روش کار: جامعه آماری شامل جانبازان جنگ تحمیلی مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه مراجعه کننده به بیمارستان ابن سینای شهر مشهد بود که از میان آنها تعداد 30 نفر به شیوه در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی و کنترل (هرگروه 15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی هشت جلسه، شفقت درمانی را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. متغیر وابسته در دو نوبت پیش آزمون و پس آزمون مورد اندازه گیری قرار گرفت. برای اندازه گیری متغیر از مقیاس استرس پس از سانحه می سی سی پی استفاده شد. نتایج: تحلیل داده ها با استفاده از روش تحلیل کواریانس تک متغیره نشان داد که با کنترل اثرات پیش آزمون، شفقت درمانی اثر معنی داری بر بهبود علایم اختلال استرس پس از سانحه داشت. نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان می دهد که شفقت درمانی گروهی با کاهش در هیجانات منفی و بهبود روابط بین فردی باعث بهبود علایم اختلال استرس پس از سانحه می شود.

سابقه و هدف: پرخاشگری یکی از اختلالاتی است که به طور شایع در میان بیماران مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) دیده می شود. این مطالعه به منظور ارزیابی ارتباط بین شدت PTSD با وجود یا عدم وجود پرخاشگری انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه تحلیلی بر روی 120 بیمار مبتلا به PTSD که به درمانگاه روانپزشکی بیمارستان بقیه اله تهران مراجعه کرده اند، انجام شده است. برای ارزیابی وجود یا عدم وجود پرخاشگری از پرسشنامه خودساخته و برای بررسی شدت بیماری PTSD از پرسشنامه مقیاس اثر حادثه (IES) استفاده شده است.یافته ها: میانگین سنی بیماران مورد بررسی 35.9±10.1 سال بود. 76.7 درصد از بیماران مذکور و 23.3 درصد مونث بودند. 72.5 درصد از بیماران پرخاشگری داشتند. نتایج نشان داد که 72.5 درصد از بیماران غیر پرخاشگر مبتلا به PTSD تحت بالینی بوده اند، در حالی که 24.1 درصد از افراد پرخاشگر دارای بیماری شدید بودند. ارتباط آماری معنی داری بین شدت PTSD و پرخاشگری یافت شد (p=0.001).نتیجه گیری: با درمان به موقع PTSD و جلوگیری از تشدید بیماری می توان از ایجاد خشونت تا حد زیادی جلوگیری کرد که به مثابه پیشگیری ثانویه در قالب پیشگیری اولیه است.

زمینه و هدف: همسران جانبازان اختلال استرس پس از سانحه جنگی قربانیان غیرمستقیم جنگ می باشند.که در طول زندگی استرس های زیادی را تجربه می کنند. در این میان تجارب معنوی روزانه می توان به عنوان مکانیسم دفاعی و روش حل مساله در بحران ها و مشکلات زندگی باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی ارتباط ارتباط تجارب معنوی روزانه با استرس ادارک شده در همسران جانبازان استرس پس از سانحه جنگی انجام گرفت.روش ها: این مطالعه توصیفی همبستگی با روش نمونه گیری تصادفی ساده بر روی 187 نفر از همسران جانبازان استرس پس از سانحه جنگی شهر کاشان در سال 1395 انجام گرفت. ابزار گرداوری اطلاعات پرسشنامه تجارب معنوی روزانه (DSES) و پرسشنامه استرس ادارک شده Perceived stress scale بود که به روش خودگزارش دهی جمع اوری شد. توسط امار توصیفی (جداول، میانگین و انحراف معیار) و امار استنباطی (ضریب همبستگی اسپیرمن، من ویتنی) تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین سن همسران جانبازان 3.3±47.6 سال بود. تجارب معنوی روزانه 6.9±31.5 و میزان استرس ادراک شده 2.6±30.6 بود. ازمون ضریب همبستگی اسپیرمن بین تجارب معنوی روزانه با استرس ادارک شده ارتباط معنی داری را نشان داد طوری که با افزایش میزان تجارب معنوی روزانه میزان استرس ادراک شده در همسران جانبازان کاهش پیدا می نمود.نتیجه گیری: با توجه به تاثیرتجارب معنوی روزانهبر کاهش استرس در همسران جانبازان و توجه به بافت فرهنگی و اعتقادات مذهبی و معنوی مردم ایران و اینکه معنویت و مذهب می تواند به عنوان یک روش مقابله ای با استرس و بحران های زندگی باشد که در بروز ناملایمت ها و سختی های زندگی به خصوص در زمان بیماری های مزمن بیشتر اهمیت پیدا می کند. از این روش هابرای سازگاری و بهبود کیفیت زندگی همسران جانبازان استفاده نمود.

مقدمه: زندگی با فردی که به اختلال استرس پس از سانحه جنگی مبتلا شده است، موجب افزایش استرس و ناسازگاری های زناشویی می گردد. این فشارها موجب کاهش خودکارآمدی همسران می گردد.هدف: این مطالعه با هدف ارتباط خودکارآمدی با استرس ادراک شده در همسران جانبازان استرس پس از سانحه جنگی انجام گرفت.مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی همبستگی با روش نمونه گیری تصادفی ساده بر روی 187 نفر از همسران جانبازان مبتلا به استرس پس از سانحه جنگی شهر کاشان در سال 1395 انجام گرفت. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه خودکارآمدی شرر (Sherer) و پرسشنامه استرس ادارک شده (Perceived Stress Scale) بود که به روش خودگزارش دهی جمع آوری شد. سپس داده ها با آمار توصیفی (جداول، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی اسپیرمن، من ویتنی) توسط نرم افزار spss نسخه 21 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میزان خودکارآمدی 43.3±7.79 و میزان استرس ادراک شده 30.64±2.61 بود. آزمون ضریب همبستگی اسپیرمن بین خودکارآمدی با استرس ادارک شده ارتباط معنی داری را نشان داد (P=0.001، r=-0.4) به طوری که با افزایش خودکارآمدی میزان استرس ادراک شده در همسران جانبازان کمتر می شد.بحث و نتیجه گیری: با افزایش میزان خودکارآمدی، میزان استرس ادارک شده در همسران جانبازان کمتر می شود. لذا، آموزش شیوه های افزایش خودکارآمدی در جهت مقابله با استرس توصیه می گردد.